Test reakcji F1

Każdy wyścig Formula 1 zaczyna się tak samo: pięć par czerwonych świateł nad gridem zapala się kolumna po kolumnie, co sekundę. Gdy wszystkie pięć świeci, trzymają, a potem po celowo losowej pauzie gasną naraz — to sygnał startu; zielonego nie ma. Ponieważ długość trzymania zmienia się przy każdym starcie, kierowcy nie mogą ruszyć z rytmu i muszą naprawdę zareagować; ruch przed zgaszeniem to falstart. Ten test odtwarza tę sekwencję — sekundowy rytm, nieprzewidywalne trzymanie i regułę falstartu.

Dotknij pada, by ustawić się na starcie. Pięć kolumn zapala się na czerwono od lewej do prawej w odstępach sekundowych, trzyma, potem gaśnie po losowej pauzie. Precyzyjny stoper startuje w klatce zgaszenia i zatrzymuje się na Twoim kliknięciu lub dotknięciu. Kliknięcie, gdy którekolwiek światło jeszcze świeci, to falstart: bez czasu, z powrotem na grid. Każda czysta próba jest zapisywana, więc ostatni, średni i najlepszy wynik rosną wraz z wykresem ostatnich startów. Sprzęt dodaje część wyniku — lag myszy i wyświetlacza zwykle 10–50 ms — ponad czysty refleks.

Co liczy się jako szybki start?

Większość ludzi reaguje na bodziec wizualny w 200–300 ms; często cytowana średnia to około 273 ms. Kierowcy F1 po tysiącach treningowych startów zwykle ruszają 200–300 ms po zgaszeniu — a czasem znacznie szybciej, obstawiając długość trzymania (słynny start Bottasa z 2019 to około 0,04 s). Wszystko poniżej ok. 100 ms to tu antycypacja, nie reakcja — ten sam próg co falstart w lekkoatletyce. Rytm pięciu świateł pomaga się skupić, ale losowe trzymanie oznacza, że szybki czas i tak trzeba wypracować.